Secretly Belgian verhuist!

Naar hier: www.secretlybelgian.com

Isaac Hayes verkocht in zijn leven veel platen en schreef met Theme from Shaft een song die in het collectieve geheugen zit. Hayes begon in de jaren ‘60 als sessiemuzikant bij het platenlabel Stax. Hij maakte ook enkele albums voor dit label, waaronder de iconische blaxploitation-soundtrack van de film Shaft.
Hayes ster begont snel te tanen in de seventies. In 1974 zit zowel hij als zijn label in de schulden. Hayes zelf krijgt zijn vrijheid van Stax terwijl zijn schuldeisers beslag leggen op zijn inkomsten. In 1975 brengt Hayes een nieuw album op een label dat hij zelf oprichtte, Hot Buttered Soul Records. Hayes volgde de invloeden van de opkomende disco, maar veel platen verkocht hij niet. In 1977 zat Hayes alweer diep in het de rode cijfers.
Hij tekent bij een ander label maar houdt zich in de jaren ‘80 voornamelijk bezig met cameo’s in film en tv-series (waaronder in het geweldige The A-Team). Ook maakte hij nog twee onsuccesvolle albums met synth en drumcomputers.
In 1995 volgde er dan eindelijk nog eens een album, Branded, dat goed ontvangen werd en dat redelijk verkocht. In de jaren ‘90 zou Hayes vooral bekend zijn als stem van het figuurtje Chef in de animatieserie South Park. Met de komische song Chocolat Salty Balls uit die serie scoorde hij zelfs een hitje onder de naam Chef.
In 2006, na een hartaanval, stapt Hayes uit South Park met als voornaamste reden dat de serie de draak stak met zijn geloof: Scientology.
Zijn laatste wapenfeit is een bijrol in een komische film die gebaseerd is op de geschiedenis van het label Stax. Deze film, Soul Men, zou in het najaar verschijnen.
Op 10 augustus wordt Hayes dood gevonden door zijn vrouw. Hij stierf waarschijnlijk aan een hartaanval.

Justin Vernon aka Bon Iver maakte het magistrale For Emma nadat zijn vorige band DeYarmond Edison het voor bekeken hield. De andere drie leden (Phil Cook, Brad Cook and Joe Westerlund) van DeYarmond Edison vormden een nieuwe band: Megafaun.
In maart van dit jaar brachten ze hun album uit. Ik ontdekte hen via Akron/Family en The Dodos, waarmee ze op tournee trokken. Hun muziek heeft ook duidelijk raaklijnen met deze twee bands en dan vooral met de eerste: country, folk en behoorlijk wat acid. Ritmisch zit er ook wat in van de meest toegankelijke Animal Collective.
Hoewel Justin Vernon nog in de linernotes bedankt wordt, is dit geen album voor Bon Iver-fans. Voor wie daarentegen zot is van Akron/Family, is dit een groep om in het oog te houden.

Megafaun - Drains

Megafaun - Lazy Sunday

MySpace

She & Him - Live @ Newport Folk Festival (02/08/08 )

Jim James - Live @ Newport Folk Festival (02/08/08 )

Tom Waits - Live in Atlanta (05/07/08 )

Ted Leo and the Pharmacists - Live @ Magic Stick, Detroit (30/04/07)

Een nieuwe Brightblack Morning Light verschijnt op 9 september bij Matador. Het is het derde album van het duo Rachel Hughes en Nathan Shineywater, en de opvolger van het uitstekende album met dezelfde naam als de band.
Brighblack Morining Light maakt zeer trage, zeer hypnothiserende muziek die gedreven wordt door de Rhodes van Hughes. Ze zingen in een soort ijle half slaperige samenzang.
Volgens kenners leent de muziek zich uitstekend tot het roken van verdovende middelen. Helaas vindt Shineywater dat ook en op 29/05/07 in de Botanique ging het optreden na slechts een twintigtal minuten in…ehm, rook op.

Brightblack Morning Light - Hologram Buffalo (uit Motion To Rejoin)

MySpace
Website

Het puike Amerikaanse trio Oxford Collapse (ook al uit Brooklyn, elke Amerikaanse band komt momenteel precies uit Brooklyn) komt met een nieuw album, Bits, in een seizoen dat het best aansluit bij hun muziek.  Ze kwamen onder mijn aandacht met het album Remember The Night Parties uit 2006. Ze waren toen net overgestapt van het kleine New Yorkse Kanine Records (ook Grizzly Bear’s eerste verscheen op dit labeltje) naar Sub Pop, een label dat eigenlijk ook weer perfect aansluit bij hun muziek. Oxford Collapse speelt indie-rock in de puuste vorm, zoals de vroege REM en Guided By Voices, met een goede melodie, rechttoe rechtaan en af en toe een beetje rommelig.

Ofxord Collapse - Back in Com Again (uit Some Wilderniss, 2004)

Ofxord Collapse - Last American Virgins (uit A Good Ground, 2005)

Ofxord Collapse - Please Visit Our National Parks (uit Remeber The Night Parties, 2006)

Ofxord Collapse - Birthday Wars (uit Bits, 2008) 

MySpace
Website

Randy Newman heeft een nieuw album, Harps and Angels, uit. En deze keer is het geen soundtrack voor een Pixarfilm. Geen zingend speelgoed, auto’s of monters maar vintage Newman, de auteur van  een reeks cynische en sarcastische nummers met als bekendste titels Political Science en Rednecks (maar hij heeft er nog veel meer). Zijn productiefste periode was in de jaren ‘70, waarin hij een aantal classics bij elkaar pende. De afgelopen 20 jaar schreef hij dus voornamelijk soundtracks (20 stuks) en slechts drie albums.

De opvallendste song van het nieuwe album is A Few Words in defense of Our Country. Our Country staat hier natuurlijk Amerika. De eerste strofe gaat uit van volgende these: de doorsnee Amerikaan is zo slecht nog niet, het zijn de leiders die slecht zijn, en zelfs de incompetentie van de huidige leiders verbleekt in vergelijking met wat sommigen in het verleden hebben uitgestoken.

I’d like to say a few words
In defense of our country
Whose people aren’t bad nor are they mean
Now the leaders we have
While they’re the worst that we’ve had
Are hardly the worst this poor world has seen

Vervolgens begint Newman aan een opsomming van legendarische figuren uit de wereldgeschiedenis die heel wat dode zieltjes op hun geweten hebben. Caesar en de Romeinse keizers mogen er als eerste aan geloven, Hilter en Stalin passeren evident de revue. Maar ook “onze” koning Leopold krijgt er van langs.

Hitler. Stalin.
Men who need no introduction
King Leopold of Belgium. That’s right.
Everyone thinks he’s so great
Well he owned The Congo
He tore it up too
He took the diamonds, he took the gold
He took the silver
Know what he left them with?
Malaria

Voor alle Belgen die voor de jaren ‘90 het lager onderwijs nog deden was het deze brave man die ons, de Belgische burger, rijkdom en welvaart schonk door edelmoedig zijn eigen privé-kolonie te schenken. De volledige economische en politieke machtspelletjes die er achter zaten, waren natuurlijk te moeilijk te begrijpen voor kinderen onder de twaalf maar enige kritische blik op de schrijnende toestanden onder de Congolese bevolking ontbrak volledig.
In de jaren ‘90 kwam er verandering. Enkele publicaties toonden de hele wereld dat o.a. het megalomane Brusselse justitiepaleis, de zoo van Antwerpen en de Basiliek van Koekelberg met bloedgeld waren opgetrokken. Leopold werd afgeschilderd als een monster van de categorie van Hitler en Stalin. Schattingen spreken van 10 miljoen doden onder de lokale bevolking. Toch is er een verschil met die twee ander illustere figuren: de doden in Congo waren eerder het slachtoffer van plat opportunisme en geldgewin dan van een programmatorische genocide. Wat niet wegneemt dat de Congolees als minderwaardige mens werd beschouwd, maar dat was zeker niet exclusief voor de Belgische kolonie. De blanke West-Europeaan voelde zich superieur ten opzichte van iedereen buiten Europa en onderdrukking en misbruik kwamen in elke kolonie veelvuldig voor. Alleen niet zo veelvudlig als in ons Congo.

The end of an empire is messy at best
And this empire is ending
Like all the rest
Like the Spanish Armada adrift on the sea
We’re adrift in the land of the brave
And the home of the free
Goodbye. Goodbye. Goodbye.

Als afsluiter komt de moraal: vele grote beschavingen en rijken hebben zichzelf door hun hoogmoed in de ondergang gestort. Hetzelfde zou wel eens kunnen gebeuren met Amerika. En met België.

Secretly Belgian bestaat precies één jaar vandaag!

207 posts
44 465 bezoekers
topdag: 674 bezoekers
349 commentaren

Op naar een tweede jaar: Vaste posts zijn op vrijdag “Downloads van de week”, ook “Guest List” zal na de zomer verder gaan en ik wil nieuw leven blazen in De song vs de geschiedenis.

Verder een dikke mercie aan de lezers van mijn onzin en een pluim voor alle bloggers in mijn blogroll.

Heel wat oldies zouden komend jaar/seizoen nog wat aan pensioensparen doen:
AC/DC, Kiss, Eric Clapton, Stevie Wonder, Depeche Mode en David Byrne zouden allen tournees aan het voorbereiden zijn.
Als u wil gaan: bereid u  maar voor op volgepakte Sportpaleizen en andere grote amusementshallen. Begin ook al maar te sparen. 
Ik kan alleen maar hopen dat David Byrne naar de AB gaat…

Toen Vorst (en Live Nation) vorig jaar de Vorst Club lanceerde, leek het eerst een goed idee: voor “grote” bands die voor een relatief groot publiek toch nog een intiem concert willen brengen in een verkleinde versie van de galmbak genaamd Vorst Nationaal.
Wanneer de komst van Interpol werd aangekondigd vorig jaar, werd dit zeer duidelijk gecommuniceerd als een concert doorgaand in Vorst Club. Enkele weken na die aankondiging werd hier al van af gezien en werd de volledige zaal te beschikking gesteld. De mensen die er rap bij waren om een band als Interpol in een wat intimistischere setting te zien, werden dus gigantisch hard in de kont genomen. Nu is het weer van dat: Sigur Ros eerst aangekodigd in de Club, wordt verplaatst naar de grote zaal.
Wat mij vooral stoort is eigenlijk het gebrek aan respect van bands voor hun publiek. Dat Live Nation een monsterlijke mogul is die enkel op uw en mijn centen uit is, weten we al lang, ik vind het veel erger dat zogenaamde “indie” bands, zoiets toelaten en hun ziel verkopen. En ja, ik weet ook wel dat ze hun boterham moeten verdienen, maar op deze manier vind ik het jammer, zeker als ze dan in interviews hun onafhankelijkhied en artistiekerigheid laten uitschijnen. Het is het soort hypocrisie dat verschijnt wanneer er geld te rapen valt en dat precies eigen is aan de mens, van de ergste politicus tot en met de “indie” bands (nu ja wat stelt indie nog voor?).
Het is jammer dat veel bands zich hier aan schuldig maken, het is ook jammer dat ze goede muziek maken die ik graag beluister. Een beetje integriteit en realiteitszin zou sommigen geen kwaad doen. En misschien is het ook onze fout, die van de muziekschrijvers, recensenten en bloggers. Misschien zijn we soms allemaal een beetje te veel fan en te weinig kritisch en moeten we in plaats van muzikanten en ariesten al te veel op te hemelen, hen ook op hun fouten en kleine kanten durven wijzen.