Slechts tien euro voor drie bands in de rotonde van de Botanique terwijl het buiten onweerde. Geen slechte deal!
The Ruby Suns was de meest avontuurlijke band van de avond maar verloor zichzelf daarin. Het rammelde langs alle kanten (en niet op een goede manier). Wat ze brachten leunde aan bij Panda Bear en Caribou maar dan zonder goede nummers. Hun set stak wel boordevol ideeën maar het vormde geen geheel en was richtingloos.
Beach House klinkt als een verlaten huis op het strand waar de zeebries doorwaait en waar in de wind de klanken van de vroegere bewoners doorkomen. De zweeverige synthpop, die vaak vergeleken wordt met Mazzy Star, werd uitstekend gebracht. Victoria Legrand was zelfs een verassend sterke zangeres, die op het podium veel meer schakeringen in de teksten legde dan op plaat. Maar net als op het overigens uitstekende album Devotion is er ook nu door hun beperkte opstelling (gitaar, drums en old skool keybords) na een tijd een gebrek aan variatie.
Over Fleet Foxes had ik veel goeds gelezen (volgens Eppo Janssen één van de ontedekkingen op South by Southwest), maar ik had nog geen enkele noot van hen gehoord en kon dus volledig onbevooroordeeld het optreden bekijken.
Fleet Foxes speelde muziek met een zware seventiesgeest: meerstemmige zang gecombineerd met countryrock. Een beetje America, The Eagles en The Band en meer recentelijk zitten ze in dezelfde klas als My Morning Jacket en Band of Horses, hoewel de meerstemmige zang dan weer doet denken aan Akron/Family minus de waanzin. Soms wordt er a capella gezongen en dan is de geest van The Beach Boys weer niet ver af.
Deze band heeft dan misschien niet het warm water uitgevonden, maar heeft een resem sterke nummers die ze verbluffend mooi kunnen brengen. Een ontdekking.
Filed under: Americana, Botanique, Concert, Concerten, Country, Folk, Muziek, Nieuws, Recensies, indie
Oh, ik wil ook! Mazzy Star… heerlijk.
*slaat zich voor de kop dat ze thuis gebleven is gisterenavond*
Ik ben er nog niet helemaal uit of ik het net verschenen debuut van Fleet Foxes helemaal briljant vind maar hun “Mykonos” van de Sun Giant EP is één van de strafste nummers die ik dit jaar gehoord heb. Ik heb het gevoel dat ik iets gemist heb daar in de Botanique.
zeer zeker heer Geert, zeer zeker!