A Place To Bury Strangers - Live @ Botanique 28/05/08

Brooklyn is het Montreal van twee jaar geleden. Dat wil zeggen: elke band krijgt veel aandacht en minstens een 7 op Pitchfork. Dit geldt ook voor deze A Place To Bury Strangers. Hun eerste cd bestaat uit een collectie demo’s over de periode 2003 tot 2007. Veel distortion en feedback kleuren de nummers, maar zijn niet al  te gelukkig opgenomen waardoor het op plaat wat mak klinkt. Distortion en feedback? Shoegaze is inderdaad de beste referentie om hun sound te omschrijven, vooral Jesus & The Mary Chain. Ook Joy Division wordt vaak vernoemd en dat heeft vooral te maken door het feit dat bas en drum prominent naar voren zijn gemixt tegenover één gitaar. Een nummer als The Falling Sun doet me ook qua sfeer dan weer denken aan The Sisters Of Mercy.
Het is zeker geen slecht album, maar het is ook weer niet de 8.4 op 10 van Pitchfork waard.
Nu heeft dit trio wel een liveruptatie en een snoeihard shoegaze geïnspireerd optreden zag ik wel zitten. In de steeds stemmige witloofbar van de Botanique gaf de band een kort optreden van een veertigtal minuten.
De riffs zijn live veel harder dan op cd. De zang stond zwaar naar achter gemixt ten opzichte van de instrumenten waardoor de referentie naar My Bloody Valentine meteen boven kwam. Distortion, feedback en noise uit de gitaar van Oliver Ackermann doorspekken de songs. De focus ligt bij het optreden hier het meest op. Daardoor wordt de “song” an sich zoals ze op het album te horen zijn weggedrukt ten voordele van het “lawaai”. De drums en bas stippelen het ritme uit en houden zo er de pas in.
Het laatste kwartier staat een stroboscoop onophoudelijk aan: de combinatie van dit flitsend licht met de luide en hypnothiserende gitaarklanken maken het optreden psychedelisch. Ackerman kronkelt en gooit met zijn gitaar, de snaren vliegen eraf. De laatste minuten bestaan enkel nog uit noise. Wanneer de laatste tonen uitsterven wuift de band vaarwel en gaan de lichten van de zaal aan.