Guest List: Roen

In Guest List wil ik niet alleen bands of muzikanten aan het woord laten, maar ook interessante mensen die echt ‘bezig’ zijn met muziek. Daarom laat ik Roen aan het woord, één van de beste muziekbloggers en één van de beste Nederlandstalige schrijvers over muziek tout court. In zijn unieke stijl mixt hij zijn recensies en muzikale bedenkingen met zijn angsten, trauma’s, dagelijks leven… Daarnaast beschikt hij over een ontzagwekkende muziekcollectie en daarbijhorende kennis.
Voor wie zijn blog nog niet kent: bezoek Roen’s ranch!  

1a. Album met de meeste betekenis:
Roen: Jammer genoeg is dat een plaat met een eerder negatieve betekenis. Ik had het er recent op mijn blog nog over. Ik noem het ‘mijn vervloekte plaat’. Het is The nightly diseas van Madrugada. Zoals ik op mijn blog al schreef, vind ik het één van de mooiste platen uit mijn collectie, en daarom vind ik het des te jammer dat ik er niet zorgeloos kan van genieten. Maar ik durf de cd nauwelijks op te zetten. Omdat er vlak daarna altijd wel iets negatiefs gebeurt; zowel kleine ergerniswekkende gebeurtenissen als grote rampen. Toen ik de plaat kocht en voor het eerst beluisterde, viel mijn collectieve ontslagbrief in de bus. Vorig jaar nog diende mijn schoonvader onverwacht opgenomen te worden in het ziekenhuis vlak na het draaien van de plaat. En toen ik de plaat laatst op een de vrijdag voor Pinksteren nog eens beluisterde, omdat ik op Pinkstermaandag naar het AB concert van Madrugada wilde gaan, zag ik ’s zondagsnachts onze dorpskerk van Galmaarden in vlammen opgaan! En zo kan ik nog wel een aantal voorbeelden van gebeurtenissen opsommen die gebeurden vlak nadat ik de plaat had beluisterd. En ja, ik geloof in dat soort vervloekte dingen; ik had alleen liever gehad dat ‘mijn vervloekte plaat’ een plaat van Limp Bizkit ofzo geweest was.

1b. Dierbaarste album in mijn collectie:
Roen: Eigenlijk zijn er 2 albums in mijn collectie die me beiden even dierbaar zijn. Ten eerste het titelloze debuut van de hairmetal band (toen heette dat nog ‘glam metal’) Skid Row uit 1989. Dat was de allereerste LP die ik me in de zomer van 1989 - ik was toen 15 - kocht met eigen verdiend geld. Ik had het gras bij de buren afgemaaid en ik had daarvoor 500 bef gekregen; net genoeg om me die LP in ruil voor dat blauwe briefje aan te schaffen. Nadien heb ik me op die manier nog heel wat LP’s aangeschaft, maar Skid Row van Skid Row was de allereerste en is me daarom zeer dierbaar. Een paar jaar geleden kocht ik me zelfs de cd-versie ervan, omdat mijn LP compleet versleten is. Toch kan ik geen afscheid nemen van de LP. Skid Row beluister ik overigens hooguit nog in een nostalgische bui, maar als het nummer 18 and life nog eens voorbijkomt, krijg ik toch nog altijd die kick van toen en komt mijn nekhaar spontaan recht.

Mijn tweede ‘dierbare’ plaat is de CD Some girls wander by mistake van The Sisters Of Mercy uit 1992, die ik toen in de zomer van 1992 cadeau kreeg van mijn madam voor de eerste verjaardag van onze relatie. Het was de allereerste cd die ik van haar cadeau kreeg. Ik kreeg die cd van haar, omdat ik toen vreemd genoeg, naast Grunge, compleet zot was van de muziek en de sfeer rond The Sisters Of Mercy. Vreemd ook, omdat het de enige new wave groep was waar ik ooit iets mee gehad heb. Andere new wave groepen als Joy Division of The Cure hebben nooit hetzelfde bij me teweeg gebracht. Mijn liefde voor madam is gebleven, maar mijn liefde voor The Sisters Of Mercy is intussen bekoeld. Toch blijven de cd’s van de groep (ik kreeg ze nadien allemaal van haar nog) me dierbaar en zullen ze, tenzij door een brand of diefstal, mijn collectie nooit verlaten.

1c. De platen die mijn leven veranderden:
Roen: Er zijn welgeteld 6 cruciale platen geweest die mijn leven hebben veranderd. Het zijn dan ook geen lukrake keuzes, maar wel degelijk peilers in mijn leven.

De eerste plaat die mijn leven veranderde was Thriller van Michael Jackson. Het was de allereerste popplaat die ik na lang zagen kreeg van mijn ouders. Het was 1983; ik was 9 jaar, zat in het derde leerjaar en iedereen van mijn klas was zot van Michael Jackson toen. Dankzij Michael Jackson was mijn interesse in popmuziek, tot grote spijt van mijn ouders wellicht, voorgoed gewekt.

De tweede cruciale plaat in mijn leven volgde in 1989 met The real thing van Faith No More. Toen ik de single Epic voor het eerst hoorde in 1989 kwam dat als een patat in mijn gezicht aan. Ik was even voordien wel al zot geweest van de hardrock van bijvoorbeeld Guns N’ Roses, maar Epic en bij uitbreiding het hele The real thing album bezorgde me pas dé kick waardoor mijn interesse in de hitparade begon te slabakken. Bovendien was mijn beste vriend toen op school een echte metalfreak, waardoor ik gedurende een hele periode zowat uitsluitend nog glam metal (kreeg later de hair metal term opgeplakt) en hardrock releases kocht. Andere ‘normale’ dingen van toen leerde ik kennen via Studio Brussel en ging ik huren in de plaatselijke mediatheek. Maar dat ik toen ook graag Nick Cave, The Waterboys, World Party of Sinéad O’Connor stiekem op mijn zolderkamertje beluisterde, mocht toen niemand geweten hebben J

De derde cruciale plaat kwam er eind 1991 toen de bom Smells like teen spirit werkelijk iederéén met verstomming sloeg. Omdat ik toen nog mijn stoere hairmetal imago hoog te houden had, had ik het aanvankelijk moeilijk om toe te geven dat het hele Nevermind-album ook mij niet onberoerd liet. Maar uiteindelijk gaf ook ik toe aan Nevermind, en de cd werd mijn soundtrack bij de zomer van 1992. Vandaag beschouw ik Nevermind nog steeds als mijn persoonlijke Bijbel, Smells like teen spirit als mijn persoonlijk Gebed en Kurt Cobain als mijn persoonlijke God.

Mijn vierde cruciale plaat kwam letterlijk uit Het Niets aangewaaid in april 2001: ik had een paar weken daarvoor mijn collectieve ontslagbrief gekregen en ik zat daardoor in zak en as, waardoor ik zelfs geen zin meer had om muziek te beluisteren. Ik kocht als troost nog wel de nieuwe releases van toen, maar ik beluisterde ze niet. Ik luisterde zelfs niet naar de radio. Tot mijn platendealer van toen me op een namiddag confronteerde met de Engelenstem van Eva Cassidy. “Wat is dát?!” vroeg ik met verstomming. En de rest is geschiedenis en stond vorig jaar ook al op mijn blog te lezen. Feit is: Dankzij de cd Songbird van de goddelijke, en helaas veel te vroeg overleden Eva Cassidy vond ik mijn passie voor muziek terug en ging ik na enkele muziekloze weken terug volop muziek beluisteren.

Een gelijkaardige situatie volgde een goed jaar later. Na een zware, levensbedreigende val in de Ardennen eind maart 2002, viel ik in een zware depressie: het interesseerde me allemaal niet meer; het leven had geen enkele zin meer. Zelfs de muziek bracht geen troost. Ik kocht nog wel cd’s, maar ik heb toen een hele periode meer illegaal muziek gedownload via Kazaa dan dat ik er kocht. Ik schaam me daar nu voor en ik durf het nu pas eindelijk toe te geven, maar ik deed het gewoon omdat het me allemaal niets meer kon schelen. Totdat madam aankondigde dat ze zwanger was van onze dochter! Het besef dat ik papa zou worden gaf me opnieuw levenslust en ik ging ook weer écht genieten van muziek: ik gooide kazaa november 2002 van mijn pc, inclusief alle illegaal gedownloade muziekbestanden. Maar dé klik die me terug van muziek deed genieten vond ik in The rising van Bruce Springsteen. Ik had het album wel al een tijdje, want het was verschenen in de zomer van 2002, maar ik ontdekte pas de levenslust die uitging van die plaat toen ik mijn eigen levenslust herontdekte. Daarom is ook The rising een belangrijke plaat in mijn leven geweest; het was een soort bevestiging voor mijn herontdekte levenslust.

En mijn zesde en voorlopig laatste cruciale plaat in mijn leven is eigenlijk een hele cd reeks; namelijk de hele American Recordings-reeks, inclusief de Unearthed-box van Johnny Cash die ik als één geheel beschouw. Hoewel ik mijn zelfmoordplannen opborg en mijn levenlust terugvond in de herfst van 2002 vanwege het feit dat ik papa zou worden, blijf ik echter nog steeds kampen met de psychische gevolgen van mijn bijna fatale val in maart 2002. Een hevige, uitputtende innerlijke strijd is het, waarbij medicatie helpt doch een onbetrouwbaar wapen is. Maar gelukkig biedt Johnny Cash troost, steun en hulp met zijn American recordings-reeks in mijn moeilijkste momenten. Of zoals ik het laatst op mijn blog schreef: De onverzettelijkheid die Johnny Cash tegen zijn ziekte heeft geboden ondanks de onmenselijke pijn die hij op het einde van zijn leven heeft moeten doorstaan, geeft mij dan ook steeds weer de moed en de kracht om het leven niet op te geven.

2. Favoriete nieuwe band:
Roen: Tja, hiervoor heb ik echt mijn cd aankopen van de laatste jaren moeten bekijken want tot een favoriete ‘nieuwe’ band kwam ik niet spontaan. Two Gallants misschien, maar die stelden me vorig jaar met hun nieuwe plaat wat teleur na het fenomenale What the toll tells. Favoriete recente groepen als The White Stripes, Drive-By Truckers, Wilco, Willard Grant Conspiracy, The Decemberists, The Gourds en The Shins draaien dan weer al wat langer mee, en zijn dus niet zo ‘nieuw’ meer. Uiteindelijk kom ik slechts bij 2 namen uit, en dat zijn Band Of Horses en Hyacinth House. En als ik het potentieel van die beiden in detail bekijk, dan verwacht ik in de toekomst nog het meest van Hyacinth House. Nee, hoewel er duizenden jonge groepen zijn vandaag, doen zij me niet veel meer. Ik zoek mijn heil de laatste jaren bij de oude en recente lichting singer songwriters: Ryan Adams en Jack White zijn mijn ‘nieuwe helden’; dé ultieme muzikale genieën van deze tijd gewoon. En verder verwacht ik nog veel mooie dingen van beloftevolle nieuwelingen als Sam Baker, Caroline Herring, Eilen Jewell, Justin Townes Earle (zoon van Steve Earle), Justin Rutledge, Thomas Denver Jonsson en Jeffrey Foucault.

3. Beste zaal, club en/of festival:
Roen: Vanwege gezondheidsredenen kom ik de laatste jaren nog zelden buiten voor concerten, laat staan voor festivals. Maar voor de jaarlijkse Hoogmis van Elliott Murphy in de Spirit of 66 in Verviers maak ik een uitzondering en neem ik graag een extra kalmeerpilletje. De Spirit of 66 is dan ook een kleine, gezellige, sfeervolle club waar het inderdaad lijkt alsof de klok er terug gedraaid werd naar het jaar 1966. De talrijke foto’s en andere prullaria aan de muren dragen bij tot die retro sfeer, alsook het fraaie houtwerk en de trap naar het balkonnetje. Die trap wordt steevast ingenomen door een deel van het publiek, hetgeen telkens weer beelden uit de jaren ‘60, die je ooit zag op TV, in herinnering brengt.

Qua festivals probeer ik jaarlijks toch ook naar het lokale Pajot Blues festival te gaan. Bij iedere editie ken ik geen enkele band of artiest van de affiche, maar ik doe er toch altijd weer een ontdekking. Bovendien is de sfeer er fantastisch vanwege de locatie in en rond het prachtige Baljuwhuis in Galmaarden alleen al: er wordt gebarbecued in de tuin, op de binnenkoer staat er een tent waar telkens hetzelfde bandje de pauze tussen de optredens door opvult en er staat een grote stand van een in rootsmuziek gespecialiseerde platenzaak uit Lauwe (de naam ontsnapt me nu). Maar ook het publiek draagt bij tot de unieke, gemoedelijke sfeer: het merendeel bestaat uit stoere bikers die van heinde en verre komen. Het centrum van Galmaarden staat het weekend van Pajot Blues dan ook vol met honderden blinkende Harley Davidsons en andere zware motoren.

4. CD, vinyl of MP3:
Roen: Nieuwe releases koop ik gewoon op CD. Puur voor het gemak, hoewel ik wel liever vinyl heb. Tja, wat wil je; ik ben nog opgegroeid met vinyl. Het is tegenwoordig dan ook een groot misverstand dat het vinyl in de jaren ‘80 uit de platenwinkels verdween. In de jaren ‘80 kocht iedereen, in my hometown Halle tenminste, nog vinyl. Je had wel al een CD bak in de Halse platenwinkels, maar die stonden achteraan in een vergeten hoekje. Het vinyl werd zelfs niet op natuurlijke wijze verdrongen door de CD. Maar begin jaren ‘90 drongen de Halse platenboeren de CD gewoon op, waardoor iedereen wel moést overschakelen op CD. Mochten ze dat niét op zo’n abrupte wijze gedaan hebben, dan zou de evolutie veel en veel trager verlopen zijn. Oudere dingen, die voor het CD tijdperk uitgebracht werden, probeer ik dan ook nog op vinyl te pakken te krijgen. Liefst een originele persing, maar als het niet anders kan, ben ik al tevreden met een latere heruitgave. Het Sundazed-label brengt de laatste jaren veel zeldzame, haast vergeten klassiekers opnieuw op de markt. Zo kocht ik onlangs 69 van Moby Grape en ik heb me onlangs ook East-West van The Butterfield Blues Band besteld.

MP3’s, of digitale muziekbestanden tout court, beluister ik weinig: soms eens via een myspace pagina, of als iemand me een MP3 via mail opstuurt. Digitale muziek vind ik dan ook maar voor één ding echt handig, en dat is voor het uitwisselen van bootlegs via de bootleg torrent Dimeadozen. Sinds ik een account heb op Dime ben ik echt verslaafd geraakt aan bootlegs. Voor zoiets vind ik digitale muziekbestanden wél een godsgeschenk. Voordien vroeg de bootleg maffia immers belachelijk hoge prijzen voor hun produkten van doorgaans bedenkelijke kwaliteit. Tegenwoordig kan je via een torrent site als Dime echter zelfs perfect klinkende soundboard opnames downloaden.

5. Favoriete platenwinkel:
Roen: Eddy’s Records in Halle! Het is één van die laatste gezellige platenwinkeltjes waar muziekliefhebbers mekaar iedere vrijdag, van oudsher de dag waarop de nieuwe releases verschijnen, ontmoeten. En in Halle is het al helemaal de allerlaatste nog échte platenwinkel. De lokale Free Record Shop zou ik immers geen platenwinkel meer durven noemen. Iedere week tref je er wel dezelfde tooghangers, gaande van arbeiders, bedienden, andere lokale zelfstandigen, lokale politici, huisvrouwen, huismannen, huismussen, gepensioneerden, tot managers of andere hotshots toe. Uitbater Gert Vanderheyden doet dan ook niet aan muziekdiscriminatie of speelt niet voor muziekpolitie. Je vindt er het beste van alle uiteenlopende genres: van de nieuwste Laura Lynn tot de nieuwste Bonnie Prince Billy tot de nieuwste Madonna tot de nieuwste hypes als MGMT tot de nieuwste Neurosis tot de nieuwste Tuning Beats tot K3 en alles daartussen. Wat hij niet in stock heeft, kan je moeiteloos bestellen. Op die manier brengt hij iedereen met de liefde voor muziek samen aan zijn toog. Muziektips worden uitgewisseld, waarna bestellingen meteen en spontaan geplaatst worden. Maar er wordt evengoed een eindje weg gezeurd over de dagelijkse sleur. Sommige mensen ken ik nog van vroeger, toen we nog studeerden en met z’n allen ’s vrijdags aan de toog van de inmiddels failliete Doctor Vinyl hingen. Nu zie je echter geen studenten en pubers meer aan de toog van de platenwinkel. Als er dan toch eens een puber of een student de winkel betreedt, valt dat meteen op en wordt hij, tot zijn grote ergernis wellicht, in de gaten gehouden als hij lukraak in de bakken staat te rommelen. Opvallend is dat op zo’n momenten de gesprekken verstommen en er een benauwde stilte valt. Niet omdat er ‘dief’ op de jonge indringer zijn gezicht geschreven staat, maar gewoon omdat het zo’n curiositeit geworden is in de platenwinkel. Meestal trappen ze het binnen de minuut ook weer af. Zonder iets te kopen, uiteraard.

Daarnaast probeer ik jaarlijks toch ook minstens één keer naar Brussel te gaan, waar ik dan gedurende een hele dag slechts twee winkels bezoek: ik breng dan uren aan een stuk door in de tweedehands winkel Arlequin en de LP speciaalzaak The Collector. Ik vind het dan ook heerlijk om in zo’n ouderwetse platenwinkels mijn vingers over de vele duizenden LP of CD hoezen te laten glijden. Maar je betast en ziet er niet alleen de muziek. Dat soort winkels ademt muziek. Je ruikt en proeft en voelt er haast de muziek. Het is een uniek geworden totaalervaring, die echter wel dodelijk is voor mijn Visa kaart.