Deze drie namen in één zaal was een vreemde combinatie. Erg jammer was dat de sterkste band moest openen en de zwakste de afsluiter was.
Man Man is op deze blog al een paar keer aan bod gekomen. Met twee uitstekende albums (eindejaarslijstjeskwaliteit) onder de arm was het uitkijken naar deze band. Als je dan ook nog wat Youtubefilmpjes bekijkt van Man Man, dan weet je dat dit een zeer goed optreden zou kunnen worden. De hoge verwachtingen werden probleemloos ingelost: strak en chaotisch tegelijk plukten ze nummers uit hun twee laatste albums. Een arsenaal aan instrumenten en attributen werden hiervoor uit de kast gehaald: trompet, sax, gitaar, keybords, meerdere drums, carnavalstrompetjes, lepels en slangen (ja, slangen). De albumnummers kwamen live agressiever over, in de hand gewerkt door de nu eens rondspringende en dan weer hard op zijn Rhodes rammende zanger Honus Ponus. De band wisselde probleemloos van perfect samenspel naar noisy uitbarstingen en weer terug. Een staande ovatie en een minutenlang applaus konden hen niet terug halen. De strakke programmatie ging voor (het is op zich wel goed dat ze dat proberen na te streven, maar in dit geval was het gewoon erg erg jammer).
Next up: Vetiver, de band rond Andy Cabic, een sidekick van het lief van Nathalie Portman (Devendra Banhart). In 2006 schonk Vetiver de wereld het puike To find me gone, een uitstekende indie folk en alt country album. Op het nieuwe album Things of the Past worden een reeks covers onder handen genomen. Ze brachten nummers uit deze twee albums, aangevuld met een nieuw nummer.
Het optreden begon wat te gezapig, maar na een paar nummers komt er wat meer tempo in. Het samenspel tussen Cabic en gitarist Kevin Barker heeft wat weg van The Grateful Dead en wordt dan ook het interessants als ze wat buiten de lijnen kleuren. Een puike en luide versie van You may be blue doet het tempo nog wat stijgen. Cabbic brengt nog een erg mooie versie van Been so long en na een verplicht bisnummertje is het gedaan. Cabic is een puike songwriter en sommige van zijn nummers kunnen naast die van pakweg Wilco staan. Nu live nog wat meer boterhammen eten (wat een ongelofelijke zoutpilaar van een bassist!).
Tijdens het optreden van Vetiver begon de gemiddelde leeftijd in de rotonde drastisch te dalen. Hippe meiden en jongens met de juiste brillen bevolkten langzaam aan de plaatsen voor het podium en waren absoluut ongeïnteresseerd in het songwriterschap van Andy Cabbic en er werd druk gesmst en gepraat. Het kon bijna niet anders, hier moest een hype in aantocht zijn.
The Teenagers hebben die hype voor zichzelf gecrëeerd: met een opvallende myspace en een opvallend nummer (Homecoming) lanceerden deze zich als Brits voordoende frenchies zich in de internetwereld. Naast het feit dat hun grootste hit, Homecoming, en zwakke rip off is van Nada Surfs Popular, zijn hun overige nummers ook nog eens niemendalletjes die het van hun “confronterendheid” moeten hebben: Fuck Nicole, Starlett Johanssen… Live was het ronduit zwak: dat een zanger niet kan zingen is voor mij geen ramp. Ik ken een heleboel zangers die geen mooie stem hebben, niet perfect toonvast zijn maar deze mensen hebben meestal naast charisma ook iets te zeggen, door hun teksten, door hun muziek… Dat kan van de frontman van The Teenagers niet gezegd worden. De zelfrefererende knipogen in de teksten zijn er daarvoor veel te dik opgelegd, de songs te geforceerd naar de juiste voorbeelden en het Engels te belabberd.
In een poging om het geluid wat open te trekken stond de distortionpedaal aan bij de gitarist en werd alles overgoten met een luide synth: het resultaat was dat de hele sound compleet zichzelf dichtspijkerde. Vier nummers lang heb ik het uitgehouden, dan heb ik, met in mijn zog meerdere twentysomethings, de zaal verlaten. Hun grootste hit heb niet meer gehoord.
Zoals ik al zei: een spijtige programmatie. De band met het meest in zijn mars moest openen en deed dat fantastisch en jammer genoeg te kort. De breuk van uitzinnig feestje naar het meer ingetogen Vetiver kostte al wat tijd om te verwerken, maar de overgang van kwaliteit naar de nu al bedorven hype The Teenagers was er te veel aan.
Vetiver - Been so long (van To find me gone)
Vetiver - You may be blue (van To find me gone)
Filed under: Botanique, Concert, Concerten, MP3, Muziek, Nieuws, Recensies, indie
