Guest List: Guernica

Volia, vandaag de eerste in de (hopelijk) serie Guest List (die ik zonder scrupules geïnspireerd heb op Pitchfork en Aquarium Drunkard):
Guernica maakte in 2007 een leuk Belgisch indie rock-ep’tje, Who are your songs for?  U kan de enthousiaste reviews lezen bij Goddeau en Digg.
De vierkoppige indieband uit Brussel en omstreken telt in de rangen ook nog een zekere Wim Maesschalck, u misschien ook wel bekend als Wixel, een favoriet van Duyster op Stu Bru. Hij is hier aan het woord samen met zanger-gitarist The Michael.

1. Welk album betekent het meest voor jou/is je het dierbaarst in je
collectie/heeft je leven veranderd?

Michael: Voor mij is er niet eentje die torenhoog boven de rest wat staat te wezen. De Mr Vain-single van Culture Beat was belangrijk omdat dat het allereerste was dat ik zelf kocht wat betreft muziek. Ik neem ook aan dat alle slechte 90’s eurodance ten dele verantwoordelijk is voor het trance-element in Guernica.
Voorts is er ook nog Staring at the sea van The Cure, een verzamelaar van singles. Mijn vader was fan van onder andere Madonna, The Clash en The Cure. Hij was echter ook een yuppie dus het zijn de best of’s en verzamelaars waar ik mee groot ben geworden, hah! Staring at the sea is onder meer tijdens lange, zweterige ritten waarin ik totaal was vastgeplakt aan het zwarte lederen interieur van onze upper middle class car richting Spanje grijsgedraaid en ik zet hem nog steeds vaak op en dat wilt wat zeggen.

Sister van Sonic Youth is ook belangrijk. Niet alleen omdat het mijn favoriete Youth-plaat is, maar vooral omdat ie een referentiepunt is in mijn muzikale ommekeer. Toen ik hem eerst ging halen in de bib in mijn tienerjaren (14, schat ik) vond ik het stront. “tees is gewoon noise”. Nu blijkt er toch wat meer achter te schuilen.

Wim: The Glow pt. 2 van The Microphones. Het is de enige release die ik 3 keer bezit: de originele vinyl, de cd en vorige maand is er een deluxe reissue met een bonusplaat van uitgekomen die ik ook moest hebben. Het is de perfecte plaat omdat ze voor mij op alle vlakken geweldig is: qua productie, melodie/harmonie, feel, tekst, songstructuren en hoes: hoe Phil Elvrum (de frontman) met distortion/compressie/panning/equalizing is ongeëvenaard naar mijn mening. De melodieën zijn ook allemaal fantastisch: van de vrolijke opening in I want wind to blow tot het folky I felt your shape. Allemaal melodieën waarvan ik hoop ooit één zo’n goede te kunnen schrijven. Ook de teksten zijn geweldig: het gaat vooral over een lukken en mislukken van een relatie en geen idee te hebben welke van die twee je net wil, over kleine dingen zoals knuffelen of grote zoals de wereld/natuur/etc.. Tenslotte is de hele esthetiek van de plaat eentje die mij nauw aan het hart ligt, een van spontaniteit en imperfectie, van affectie en eerlijkheid.

2. Wat is je favoriete nieuwe band (van de afgelopen paar jaar)?

Michael: Er zijn een hele meute groepen die ik geweldig vind (Dirty Projectors, No Age, Chromatics, Deerhunter …) en die het afgelopen jaar wat prominenter in het daglicht zijn verschenen of het daglicht zagen tout court, maar als ik echt moet kiezen, dan zou ik met graagte willen toegeven dat ik jaloers ben op These New Puritans. Britse post-punk om het kort te houden. In januari kwam hun eerste lp uit. Ondanks, zoals eerder vermeld, mijn muzikale opvoeding die gebaseerd was op een dieet van singles, hou ik wel van een geheel en concepten. Hun plaat, Beat Pyramid, is een schoolvoorbeeld van het soort organisch geheel (en wederkerende elementen) waar ik verzot op ben. Puike band en hun pretentie is mooi meegenomen.

Speciale vermelding voor Modest Mouse. Hen heb ik pas dit jaar grondig leren kennen. Wat een fenomenale band en wat een magistrale plaat die Lonesome Crowded West! Briljante titel ook.

Wim: Moeilijke vraag. Van de afgelopen paar maanden zou ik Vampire Weekend of MGMT zeggen. Beide plaatjes zijn catchy as hell en moeilijk van mijn platenspeler te krijgen. Foals vind ik ook wel leuk.
Als we over de laatste drie jaar spreken, moet ik Thanksgiving ofte Adrian Orange zeggen. Een dude die nog maar net 22 is, maar al op het zeldzame niveau van Bonnie Prince Billy of Smog staat, alle andere moderne singer songwriters ten spijt. Hij maakt ongeveer twee LP’s per jaar met als laatste wapenfeit een afrobeat/reggae plaat uit die stevig rockt. Ideaal voor in de auto. Hij kan amper een toon vasthouden en hij houdt niet van in twee takes opnemen, dus het is een ongelooflijk valse/sloppy bedoening, maar o zo goed. Dikke aanrader! De laatste maanden is het wel bijzonder stil rond hem, hij zou enkel nog maar psychedelische noiseshows spelen. Wat zeer jammer is, want hij is op z’n best met een akoestische gitaar.

3. Beste zaal, club en/of festival?

Michael: Ik vind de Recyclart de max ofte keimegabangelijk. Fucking schan-da-lig dat ze hun Vlaamse subsidiëring kwijt zijn. Schitterende setting (treinstation Kapellekerk, tussen Brussel Centraal en Brussel Zuid), eigenzinnige programmatie en nooit te duur.

Wim: Qua geluid vind ik de AB - meestal - ongeëvenaard, hoewel de VK aardig in de buurt komt. De Kreun is ook wel een beire zaal. Of de rotonde in de Botanique. Of het STUK in Leuven! België heeft wel veel geweldige zalen als je het zo op een rijtje zet. En in dat rijtje staan dan nog maar enkel de zalen waar zowel de programmatie als het geluid supergoed is. Recyclart, 4AD, Nijdrop, Vooruit… zijn ook niet mis.

Ik ben niet zo’n festivalganger, maar meestal kom je mij toch nog tegen op Farmfest in Kortrijk, Rhaaa Lovely in Fernelmont en af en toe eens op Pukkelpop. Buitenlandse festivals als ATP, Coachella, South By Southwest, etc.. zou ik graag ook eens bezoeken, maar daar ben ik zelf nog nooit geweest. Helaas…

4. Wat verkies je: CD, vinyl of MP3?

Michael: Mp3’s voor de jacht op goede (oud & nieuw) muziek. Cd’s om op te zetten als je lang met iets bezig bent (driving in the automobile of neuken of de liefde concretiseren). Vinyl voor het ritueel en de chic die ermee gepaard gaat.

Wim: Vinyl voor de goede muziek, mp3 voor de wegwerpmuziek (die ook leuk kan zijn!), cd voor in de auto. Ik koop de laatste tijd zo goed als alleen nog vinyl. Veel meer fun dan een cd of een mp3. Ik denk dat ik over een jaar of twee helemaal geen cd’s meer koop, enkel nog plaatjes, zo verslavend…

5. Favoriete platenwinkel?

Michael: Le Bonheur op de Dansaertstraat in Brussel, en JJ Records te Leuven. Mediamarkt en consorten verslaan hen qua prijs als het aankomt op grotere groepen (wegens hun vermogen tot aankopen in grote aantallen), maar dat is dan ook de enige strijd die ze in de record store war winnen.

Wim: Zo is er maar één: JJ Records in Leuven. Ongetwijfeld de allerbeste, goedkoopste en vriendelijkste cd-winkel in België en omstreken. Ik haal er 95% van mijn platen. Mensen zijn eigenlijk een beetje gek als ze hun platen bij Mediamarkt of Fnac of bij een andere keten bestellen en niet hier…maar wie ben ik natuurlijk!