Het nummer neemt ons mee naar de nadagen van de Amerikaanse burgeroorlog (1861-1865). De protagonist van het verhaal is een zekere Virgil Can die terug kijkt op de oorlog. Tijdens die oorlog werkte hij op de Danville Train. De trein zelf werd Old Dixie genoemd. Deze treinlijn was de voornaamste bevoorradingsweg voor de stad Richmond, Vriginia, de hoofdstad van de confederate army. De treinroute was dus een zeer strategische lijn, en wanneer ze ingenomen werd, viel bijgevolg ook Richmond.
Het nummer gaat over de verliezende partij, de rebellen. Virgil Cane’s broer sneuvelt zelfs in de stijd.
Het nummer verscheen op het tweede album van The Band, The Band (1969) en is geschreven door Robbie Robertson. De muziek zat in Robertsons hoofd maar hij vond aanvankelijk geen gepaste tekst tot hij het idee kreeg over de burgeroorlog te schrijven. Hij ging naar het Zuiden voor research. Hij zei het volgende over de inspiratie die hij er op deed: I remember that a quite common expression would be, ‘Well don’t worry, the South’s gonna rise again.’ At one point when I heard it I thought it was kind of a funny statement and then I heard it another time and I was really touched by it. I thought, ‘God, because I keep hearing this, there’s pain here, there is a sadness here.’ In Americana land, it’s a kind of a beautiful sadness.
Hier twee MP3′tjes, het origineel en een cover.
Filed under: Americana, Column, Country, Covers, Downloads, Geschiedenis, MP3, Muziek, Nieuws
Fijne toelichting bij een prachtig nummer. Ik heb het altijd merkwaardig gevonden dat zovele Canadezen gefacineerd zijn door the deep South - denk ook Daniel Lanois.
[...] Op naar een tweede jaar: Vaste posts zijn op vrijdag “Downloads van de week”, ook “Guest List” zal na de zomer verder gaan en ik wil nieuw leven blazen in De song vs de geschiedenis. [...]