The National bracht dit jaar met Boxer een bloedmooie plaat uit (na het al even mooir Alligator uit 2005). Dit is hun tweede doortocht dit jaar in België nadat ze Dour en Rock Herk aandeden. Aangezien ik meestal pas voor festivals had ik ze nog niet kunnen zien.
The National speelde in de grote zaal van de AB, die niet helemaal gevuld was, voor een publiek van twintigers en dertigers.
Wanneer de diepe warme stem Matt Berninger bij het eerste nummer invalt, voel je een rilling door je ruggemerg trekken. Zijn stem boet niets aan de kracht of de schoonheid in die ook op plaat te horen is. Helaas heeft de geluidsman regelmatig moeite om een goed evenwicht te vinden tussen de instrumenten en de zang van Berninger.
In vergelijking met het album kennen sommige songs een luide, soms aan post-rock refererende, finale, die knap contrasteert met de rustige opbouw van de songs waar de stem van Berninger de meeste focus naar zich toe trekt.
Berninger zelf blijkt een bescheiden jongen, geen volksmenner, maar wanneer hij op het einde van Squaler Victoria het refrein schreeuwt gaat hij helemaal op in deze uitbarsting.
Een prominente rol was ook weggelegd voor de viool, die ofwel mooi de stem ondersteunde ofwel meeging in de geluidsexplosies. Het aangekondigde extraatje (drie blazers) loste de verwachting volledig in en waren zeker een meerwaarde.
Bij de laatste nummers zingt de rest van de band ter ondersteuning van Berninger. Dit geeft de nummers extra diepte en warmte. Deze samenzang had echter al veel eerder moeten doorkomen, maar het was pas op het einde dat de geluidsman erin slaagde om de stemmen goed af te stellen op de leadzang.
Uiteindelijk, ondanks de schoonheidsfoutjes, heb ik toch best een aangenaam concert gezien, ideaal voor een novemberse maandagavond. Enkel een gigantische ergernis: mensen die het ritmisch handengeklap nodig vinden. Ok, ik ben een stijve hark, dat wil ik best toegeven, bij sommige muziek vind ik het ook nog wel acceptabel, maar niet bij het soort muziek dat The National maakt. Gelukkig gebeurde dit maar enkele keren, en deed het gros van het publiek niet mee.
Een volledig recent live-optreden van The National is hier te vinden:
The National - Live @ Paddy O’s, Boston (26/10/07)
Filed under: (Post-)punk, Concert, Concerten, Muziek, Nieuws, Recensies, ergernissen, indie, post-rock
Nee hoor, je bent geen stijve hark. Meeklappen met muziek is ook voor mij uit de boze. Nog erger dan publiek dat uit zichzelf mee gaat klappen vind ik bands die het publiek vragen mee te klappen. Alsof de muziek niet voor zich spreekt…
Ha, ook ik geen voorstander van handjeklap tijdens optredens. Ik herinner me een concert van dEUS op Rock Werchter. Tijdens Hotellounge begint iedereen ‘We will rock you’-gewijs mee te klappen en de band stopt meteen met spelen, waarop Rudy Trouvé (of barman zelf?) tot het publiek: “Stop daar maar mee, wij zijn Queen niet!”
Ik vond dat geweldig, net als het concert van The National trouwens…
Mijn vrouw en ik waren ook naar Brussel getrokken voor het optreden van the national: gezegende muzikanten!
Prachtige melodieën en arangementen, heerlijk poëtische teksten, unieke stem: uitzonderlijke muziek.
Maar wat hen bezielde om zo’n amateuristische slechte geluidsbalans toe te laten: onbegrijpelijk!
vooral de bas stond super slecht geregeld,
continu interferentie en distortie.
Jammer, zij (en wij) verdienen beter…
@ Peter en .S: Ja, dat handgeklap wordt meer en meer een ernstige ziekte. Ik vraag me af wat het volgende wordt, handjeklap op Explosions in the Sky en Sigur Ros? Ik zou er zelfs niet meer van opkijken.
@ Henk: De meeste mensen en resencenten hebben de geluidsproblemen niet opgemerkt. Ofwel zijn we muggezifters ofwel hebben we goede oren (en enige kennis van PA natuurlijk
Ik had erg lang uitgekeken naar het concert van The National Ik vond het concert van deze heren echt supergoed! Ik echt genoten. Zelfs mijn vrouw die The National eigenlijk maar niks vind (te vaag, te somber), was enthousiast.
Wat het geluid betrof, vond ik het wel meevallen. Ik vond de gitaar die telkens hetzelfde riedeltje moest herhalen op “Start a War” erg schel staan, maar dat was gelukkig vrij snel weg. Misschien was de “geluidservaring” afhankelijk van de plaats waar je stond? Daar kan ik me iets bij voorstellen. Wij stonden vlak bij de PA.
Wat het meeklappen berteft, vind ik ook dat de muziek van The NAtional en zeker de teksten zich niet echt lenen om vrolijk mee te klappen.
na enkele nummers stond het geluid van op het eerste balkon (niet mijn favoriete plaats) goed. Vond ik toch.
Vandaar kon je de drummer ook heerlijk aan het werk zien. Dat was 2 jaar terug in de botanique ook zo. Fantatische kerel.
Het handengeklap kan soms perfect in een nummer passen. The national heeft zo’n nummers echter niet en degene die denken dat “hurt” van NIN er 1 is zitten er voor mij ook verschrikkelijk naast
“@ Peter en .S: Ja, dat handgeklap wordt meer en meer een ernstige ziekte. Ik vraag me af wat het volgende wordt, handjeklap op Explosions in the Sky en Sigur Ros? Ik zou er zelfs niet meer van opkijken.”
bij EITS was het begin dit jaar helaas zo-goed-als het geval.
maar wat me vooral tegensteekt is het gejoel en getier tijdens nummers. dat dat erna komt, ok, maar tijdens de opbouw, wanneer de zaal gehuld is in een stille, maar magische sfeer… HOW I HATE IT!
goed voorbeeldje (maar nog niet het beste :)): link
(er zijn er nog betere waarbij ze echt op het allerstilligste moment beginnen te roepen….)